tekens aan de wand

Het boerderijmuurtje

Als ik er aan voorbij loop moet ik blijven staan en even kijken. Het is een muur die ik mij herinner van heel lang geleden, zoals die bij de boerderij hoorde. Ik heb nooit op een boerderij gewoond of er lange tijd verbleven, maar kom tegenwoordig een keer of twee per week brood kopen op een boerderij. En toch herinner ik mij het muurtje. Daar, naast de koeienstal is het muurtje. Daar, op het muurtje hangen de gereedschapstuigen. Het gerief. Zoals vroeger, uit de tijd die ik mij herinner en niet heb meegemaakt. Daar aan het gerief kleeft nog de mest, die ik straks thuis weer kan oproepen alsof hij bij mijn jeugd hoort. De knop van de verlichting verraadt de moderne tijd, want anders zou je het niet weten. Dat het vandaag is. Geen muur die met een nostalgisch opzet zo wordt witgekalkt, terwijl onderaan het groen nog te voorschijn komt. Tegen de vliegen? Of symboliseert het een grasheuveltje?
Er zijn zoveel verhalen op de muur te lezen. Het haakje bovenaan wijst op een functie uit het verleden dat is verdwenen. Er hangt een slot links, waarvoor? Het roodgele touw is dat vergeten of overbodig?
De stelen van de rieken om de mest mee te scheppen zijn te recht en te gepolijst alsof ze in de aanbieding bij de boerenbond waren. Waarom zijn de rubbers van de trekkers weg en de kolenschoppen niet schoon? Is het volle zomer of prille lente?
De schaduwen trekken mooie silhouetten op het wit alsof ze zo meteen een wajangspel zullen beginnen.
Het is mijn muurtje, dat ik in mijn hart heb gesloten. Maar u mag wel even meekijken.   

   
© 2006-2011 Copyright Michel Lafaille - alle rechten voorbehouden