tekens aan de wand

José Aurelia

José Aurelia was vroeg opgestaan die dag om voor hij naar het werk ging nog eventjes tussen de muren te kunnen rijden. Dat waren heel wat kilometers omweg die hij daarvoor wou maken en daarom moest hij zo vroeg vertrekken. De weerman had gisteravond een rustig voorjaarszonnetje beloofd en met zijn lunchkoffertje onder de arm liep José Aurelia door de straten van Barcelona op weg naar de garage waar zijn panmobieltje stond. Daarmee zou hij de hele dag toeristen rondrijden door de stad, naar alle plaatsen die ze hem opgaven en desnoods naar plaatsen die zij niet kenden en waar hij wel de weg naar toe wist.
Maar eerst zou hij in de frisse ochtendlucht nu hij nog fit genoeg was louter en alleen voor zijn eigen plezier tussen de wallen van rode baksteentjes rijden om zich eventjes helemaal alleen op de wereld te voelen. Daar, hij was er al, voorzichtig nu. Hij draaide af, die korte bocht door om dan, gedurende slechts een meter of vijftig, de wereld te laten bestaan uit niets anders meer dan hijzelf, zijn panmobieltje en de rode baksteentjes.
Morgen weer.

   
© 2006-2011 Copyright Michel Lafaille - alle rechten voorbehouden