tekens aan de wand

Als ik terugkom

Het spel met de tijd. Een beeld dat ik tegenkwam in de stad Brugge en me verbaasd liet stilstaan. De foto maken was slechts een onbewuste handeling, een ongeweten reflex want ik was te verbluft. Wie sprak hier tegen wie? Ik was juist aangekomen in de stad en had nog maar net het hotel verlaten, op pad voor een wandelingetje. Ik? Moet ik er zijn? Of staat er iets anders achter de boom? Stond die boom er al lang, al voor de schildering? Want wie schildert er nu een boodschap achter een boom? Normaal doe je dat in de bast van de boom, als iets blijvends, iets voor altijd. De schrijver was nog niet zo zeker van de relatie, want er wordt gevraagd om bevestiging. Maar de vraag was zo groot, zo dwingend. Alsof het terugkomen belangrijker zou zijn dan mijn antwoord er te zullen zijn. 
Als. Was het woord als een belofte? Of eerder een misschien, een voorwaarde? En hoe moest ik er dan zijn? Als geliefde, als toerist, als verslaggever?
Ik ben er de dagen van mijn verblijf nog een paar keer langsgelopen, maar het werd me niet duidelijk en ik kon het aan niemand vragen.

   
© 2006-2011 Copyright Michel Lafaille - alle rechten voorbehouden